Nutty Traxx – Decade Of Darkness (Album)

In 2006 werd Nutty Traxx opgericht. Het afgelopen jaar stond voor het Britse label dan ook in het teken van het 10-jarig jubileum. Om het jaar feestlijk af te sluiten, werd er een album uitgebracht, genaamd Nutty Traxx - Decade Of Darkness. Hierop zijn niet alleen nieuwe tracks van labeleigenaar Nutty T te vinden, maar staan ook nummers van oude bekenden en nieuw talent. Tijd voor een review en een interviewtje!

YouTube Preview Image

1. Sam Punk & Pete Untitled – Phuture Communication
De openingstrack komt van de Duitse hardtrance-legende Sam Punk en de Britse artiest Pete Untitled.
De intro bouwt goed op naar de mid-intro, met leuke acid sounds op de achtergrond. De mid-intro begint vlij plotseling, en verrast me even. Hele ‘knappe’ kicks in dit stuk! Een heerlijk diepe bass met vrij korte kicks die daardoor de ruimte krijgen. Ook hier zitten wat voorzichtige acid sounds in verwerkt, wat het geheel aan oudere hardtrance doet denken. In het tweede deel van de mid horen we langzaam een synth opkomen. De melodie is wat simpel, maar niet verkeerd. Bovendien blijft de bass op een goede manier hoorbaar.

De break sluit goed aan op de mid-intro en houdt mijn aandacht goed vast. Er is duidelijk veel aandacht aan dit stuk besteed; iedere keer als ik opnieuw luister hoor ik weer nieuwe elementen op de achtergrond. De break bouwt aanvankelijk ook goed op zonder saai te worden, maar helaas volgt er aan het eind van de break een stuk van 20 seconden dat de drive er een beetje uithaalt. 

De climax is niet heel spannend, maar gelukkig komen de kicks uit de mid-intro hier weer terug. Ze zijn niet bijzonder hard, maar wel fijn om naar te luisteren. Alleen de kicks zijn echter niet voldoende om het een goede climax te maken. De climax bevat verder weinig overheersende elementen en had eigenlijk ook een mid-intro kunnen zijn. Toch een kleine tegenvaller, nadat ik zeer benieuwd was geworden na alles wat er aan voorafging. Aan de andere kant kun je wel stellen dat de samenhang in de track bijzonder groot is, de (mid-)intro en climax sluiten perfect op elkaar aan.

Ook de outro gaat op dezelfde voet verder. Op zich prima en logisch, maar na ruim 4 minuten ben ik wel toe aan een beetje variatie, die helaas uitblijft. De outro is een soort spiegel-versie van de intro. 

Al met al is Phuture Communication een lekkere binnenkomer. De track wordt tegen het einde een beetje eentonig, maar dat kun je ook uitleggen als een grote samenhang tussen de verschillende onderdelen. Daarnaast verdient de track een pluspunt voor de kicks; 7,1

2. Nutty T – House Of Horrors
Track 2 komt van de hand van de labeleigenaar himself.
De intro bestaat uit weinig anders dan wat FX-kicks, maar er wordt wel snel opgebouwd richting de mid. De tussenliggende break zet een duistere sfeer neer, maar de screeches hierin vind ik niet echt fijn klinken. De mid zelf is redelijk origineel, met wat simpele tonen die een melodie vormen (en bovendien de sfeer vasthouden) en wat screeches voor de afwisseling aan het eind van ieder blokje. De kicks komen in dit stuk niet echt krachtig over. De break voor de tweede mid-intro maakt al een stuk duidelijker wat we van de rest van de track kunnen verwachten, en dat maakt me nog niet echt enthousiast. Het subtiele gepingel wordt overstemd door screeches die redelijk standaard klinken. Dit gaat zo door in het tweede deel van de mid, waarbij de screeches ook deels de kicks overstemmen, waardoor deze nog wat minder impact lijken te hebben.

De break begint weer leuk met het gepingel dat we al eerder gehoord hebben, maar nu als hoofdelement, met wat willekeurige achtergrondgeluiden. In het tweede deel van de break verandert het gepingel langzaam in een kermis-achtige synth, wat voor mij ten koste gaat van de duistere sfeer.

De anticlimax gebruikt dezelfde kicks als de mid-intro. Alhoewel ze hier wat meer ruimte krijgen, kunnen ze me nog steeds niet echt bekoren. Een enkele screech begeleidt het geheel, waardoor het een erg hoog ‘al eens gehoord’-gehalte heeft. In het tweede deel van de climax komt ook het gepingel weer terug, maar zo’n klein achtergrondgeluid kan de climax niet interessant maken. 

Na de climax volgt een vrij uitgebreide break, die bij mij het idee wekt dat er nog een tweede climax aan zit te komen, wellicht met wat meer dan een enkele screech? Dit blijkt niet het geval; sterker nog, de mid-outro is een kopie van de tweede mid-intro. In de outro zelf krijgen de kicks (nog steeds hetzelfde als in de rest van de track) alle ruimte, wat een behoorlijke wall of bass oplevert. 

House of Horrors is een redelijk standaard track, die bovendien in weinig onderdelen echt uitblinkt. De anticlimax is niet interessant genoeg om een voldoende te krijgen. 4,9

3. Neko – My Blade
Oude bekende Neko is ook uitgenodigd voor een gastoptreden op het jubileumalbum.
My Blade begint hoopvol, de sounds in de intro en de break naderhand spreken me wel aan. Als de mid-intro begint, spoel ik hem even terug om te luisteren of ik het wel goed hoor. Er zit een gigantische galm op de kicks, bijna een echo. Ik heb moeite om te horen wanneer de ene kick eindigt en de volgende begint, de kicks zijn heel erg uitgestrekt. Het is ook goed terug te horen in de kickrolls aan het eind van het blok; doordat deze elkaar sneller opvolgen (en dus korter zijn), hebben deze een stuk meer impact dan de ‘gewone’ kicks, wat volgens mij toch niet de bedoeling kan zijn. De zeurende synth in de mid-intro spreekt me nog wel aan, maar door de kicks kan ik hier niet echt naar luisteren. In het tweede deel van de mid is de synth vervangen door een zeurende screech, die een nogal standaard riedeltje afspeelt. Niks voor mij dit stuk.

De break begint lekker sfeervol. Ondanks dat er niet heel veel gebeurt, wekt het toch mijn interesse. Simpel doch effectief dus. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de melodie, die voor het eerst te horen is in het tweede deel van de break. Ik vind de synth niet helemaal geschikt voor de langere uithalen, maar ik ben wel benieuwd naar de climax. 

De climax bevat hetzelfde soort kicks als de mid-intro, waardoor ook dit gedeelte niet aan mij besteed is. Bovendien vind ik de pitchkicks in deze track hoogst opmerkelijk; ze gaan juist tegen de melodie in, in plaats van dat ze meebewegen. Ook verliezen ze tijdens de pitch veel kracht. De melodie zelf, doorgetrokken uit de break, vind ik nog wel leuk. Het ‘probleem’ van de lange uithalen met de synth worden min of meer opgelost doordat de kicks de synth steeds afkappen. 

Net als bij de vorige track volgt er een vrij lange break, waarin er opnieuw opgebouwd wordt in plaats van afgebouwd. Ook nu volgt er echter geen tweede climax, maar een outro. Deze blijft niet echt hangen, en daarnaast, de kicks..

Deze track is duidelijk niet aan mij besteed. De melodie compenseert de standaard in- en outro nog redelijk, maar door de kicks kan ik er eigenlijk al niet naar luisteren. 4,1

4. Mindshockers – Dreams Or Nightmares
De vierde track komt van de hand van het Duitse duo Mindshockers, dat al eerder releases op verscheidene labels gehad heeft maar nooit echt is doorgebroken.
Alhoewel de intro an sich niet spannend is, vind ik het wel veelbelovend klinken, het doet me denken aan een intro zoals we die in het vorige decennium vaak hoorden. De mid-intro borduurt goed voort op de intro, blijft redelijk goed hangen, maar ook hier geldt dat het nergens echt spannend wordt. Op zich nog niet zo erg, want het maakt me op de een of andere manier wel nieuwsgierig naar de rest van de track, waarmee het doel van een mid toch bereikt wordt. De kicks in de mid klinken behoorlijk droog, en heeft een kleine wall of bass die snel gaat vervelen. In het tweede deel van de mid-intro worden de screeches wat langer, echter klinken deze langere uithalen wat dunnetjes. 

De break is strak en to-the-point. In een vlot tempo wordt er afgebouwd vanaf de mid-intro, om vrij snel ook weer op te bouwen naar het volgende deel van de track. De combinatie van synth / melodie spreekt me wel aan, en ook de melodie zelf klinkt aardig, alhoewel ik niet het idee heb dat ik naar een echt unieke melodie luister. Ook het pianospel in het eerste deel van de break is leuk gedaan, maar legt wel meteen het grootste minpunt van de break bloot. Het is, zeker in het eerste deel, een vrij leeg geheel, met weinig effecten en achtergrondgeluiden. Het tweede deel scoort in dat opzicht al beter. Ik betrap mezelf op een lichte teleurstelling als de break naar het einde gaat; de track beweegt zich richting een anticlimax. Die lichte teleurstelling is overigens ook een indirect compliment voor de break; deze heeft mij dusdanig warm gemaakt voor de climax dat ik er meer van wil horen. 

En dan is daar ineens toch de climax. Net zo plotseling als de anticlimax werd aangekondigd aan het eind van de break, zo plotseling verschijnt ook melodie in de climax. Ik vind de melodie / synth combinatie nog steeds fijn klinken, maar de kicks in de climax vind ik wat minder. De wall of bass is hier nog veel meer danwel duidelijker aanwezig dan in de mid-intro, zonde. Ook vind ik de synth en de kicks niet helemaal goed op elkaar afgesteld.
In de break na de climax wordt er aanvankelijk afgebouwd, maar dan wordt er plotseling weer opgebouwd met een hogere synth die dezelfde melodie afspeelt. Ook hierdoor wordt ik lichtelijk verrast (ik was in gedachten al bij de outro). Bij de hogere synth krijg ik ineens een Noisecontrollers-gevoel.
In de tweede climax, met de hogere synth, staan ook de kicks een stukje hoger, wat ten koste gaat van de kracht. De pitchkicks na iedere 12 beats zijn overigens lekker subtiel.
Hierna bouwt de track weer af en op, zoals we al eerder hebben gehoord, met dit keer een half melodieuze outro als vervolg. De kicks zijn hierbij weer hetzelfde als in de mid-intro. De outro bouwt goed af. 

De track speelt duidelijk in op ‘the element of surprise’, en slaagt daar behoorlijk in, bovendien zonder onsamenhangend te worden. Het sterkste onderdeel van deze track vind ik de break, en alhoewel dat een belangrijk onderdeel is, is het natuurlijk niet echt de bedoeling dat dit ook het beste element is. Gelukkig hoor je de sterke op- en afbouw van deze track ook in andere elementen terugkomen. 6,9

5. Nutty T vs. Adventum – Trashin’ My Scene (NitramDJ Remix)
De winnaar van de Remix Contest heeft een eigen draai gegeven aan Trashin’ my Scene. Het origineel is kwalitatief niet super, maar heeft wel diepe, volle kicks, dus ik ben benieuwd!
Na de intro volgt een vrij uitgebreide break in opbouw naar de mid-intro. Het eerste deel van de mid-intro zelf leunt bijna volledig op de kicks. De kicks zijn vol, maar naar mijn smaak iets te lang (de punch wordt iets te veel ‘uitgesmeerd’), wat ten koste gaat van de kracht.
Het tweede deel van de mid gebruikt dezelfde kicks, en bevat al een stuk meer andere elementen, maar leunt nog steeds voor het grootste deel op de kicks, die deze verantwoordelijkheid toch net niet kunnen dragen. Aan het eind van de mid-intro klinken echter wat hoopgevende kicks. Weliswaar zonder bass, maar wellicht is het een voorbode voor de climax..

Opmerkelijk genoeg ligt de focus (in vergelijking met het origineel) van de break aanvankelijk veel meer op de vocals. De vocals zijn over de hele track gezien een leuke toevoeging, maar op dit moment is het niet interessant genoeg om het verder vrij lege stuk te dragen. Na een moeizaam begin is de opbouw uiteindelijk toch weer redelijk snel en met weinig overbodige omwegen. De gebruikte lange uithalen komen niet helemaal goed door, de synth lijkt in dit stukje niet helemaal goed afgesteld. In het tweede deel van de break maken we voor het eerst kennis met de melodie, waarbij ik gelukkig geen probleem met de synth ondervind. Er volgt een stuk met FX-kicks die mijn hart even sneller doen kloppen. Opnieuw zonder bass, en opnieuw kijk ik hoopvol uit naar wat er komen gaat.

En ik moet zeggen, de kicks in de climax zijn best verrassend. We horen een voorzichtige reversed, wellicht iets te voorzichtig. De kick mist ook hier weer kracht, en wordt bovendien te veel naar de achtergrond gedrukt door de synth. 

De outro lijkt weinig spannends meer te bieden. Totdat ik na het eerste blokje van 32 beats ineens merk dat er niet verder afgebouwd wordt, maar juist weer opgebouwd. En ja hoor, er zit nog iets in het vat.. Sterker nog; het tweede deel van de mid-outro is voor mij het beste stuk van de track. Eindelijk komt daar de volle kick die al enkele keren geteased werd. Hoewel ook op deze kick nog wel wat aan te merken is, vind ik het jammer dat ik deze niet vaker terug heb horen komen in de track, dat had het nummer meteen een stuk interessanter gemaakt. 

Ironisch genoeg vind ik de kicks het grootste minpunt van deze remix in vergelijking met het origineel, terwijl ik zaken als de synth juist beter uitgewerkt vind. Tijd voor een mashup! 6,0

6. CGK – Agony
Hoewel CGK al jaren meedraait in de minder commerciële Amerikaanse Hard Dance scene, is hij in Europa nog altijd een grote onbekende. Tijd voor een kennismaking!
Agony begint met wat standaard screeches en vocals. Na een redelijk (onnodig) uitgebreide break begint de mid-intro. De kicks hierin spreken mij niet echt aan, met als dieptepunt die twee verdwaalde pitchkicks die er totaal willekeurig doorkomen zonder enige functie te hebben. Hoewel de mid-intro goed gevuld is met allerlei effecten is het er niet een die me lang bij zal bleven. Het tweede deel is al iets spannender met in ieder geval nog een herkenbare screech, maar spannend wordt het nergens.

De break spreekt me ook niet echt aan. In het begin van de break gebeurt weinig tot niets; een stuk dat niemand had gemist als het er niet in had gezeten, maar door zijn aanwezigheid wel de drive uit de track haalt.
Na die halve minuut gaat het echter ineens vrij rap; het gepingel op de achtergrond slaat snel om in een synth. Ik vind de synth iets te schel en niet mooi afgewerkt, en de melodie klinkt wel heel willekeurig. 

Ook in de climax kan ik niet heel veel elementen vinden die me aanspreken. De kick is ongeveer hetzelfde als in de mid-intro, maar hier wordt er nog veel meer gespeeld met de toonhoogtes, tot vervelens toe. De kicks blaffen wel, maar bijten helaas niet. De kickrolls zijn niet overdadig, maar voegen in mijn ogen ook niet veel toe.
De hogere synth in de tweede climax vind ik al wat beter klinken, alhoewel ik de melodie die erdoor gevormd wordt nog steeds niet kan volgen. Opmerkelijk genoeg worden de kicks hier juist minder gepitched dan tijdens de eerste climax, ik zou het eerder andersom verwachten. 

De break richting de outro spreekt me totaal niet aan. Er wordt geprobeerd om een soort melodie te creëren door kicks met verschillende toonhoogtes achter elkaar te plakken, maar ik vind het stuk eerder storend dan leuk. De outro zelf, voortbordurend op de intro, zal ook niet lang blijven hangen. 

Agony is een sfeervolle track, maar schiet in de uitwerking op te veel vlakken tekort. Geen nummer dat ik nog eens zal beluisteren. 4,8

7. Nutty T – I Am Death
The tweede solotrack van Nutty T op dit album heet I Am Death en begint aardig, met een origineel soort screeches. De break na de intro is effectief, en de mid-intro borduurt goed voort op de intro en de break. De kicks in dit stuk zijn droog, en er zit iets te weinig bass onder naar mijn smaak. De echte punch ontbreekt een beetje. De screeches zijn leuk gedaan, en gaan (eigenlijk tot mijn verrassing) niet snel vervelen. In het tweede deel van de mid halen de screeches echter langer door, waardoor het geheel wat minder origineel klinkt. 

De break begint met rustig maar duister pianospel en pakt me wel, zeker in combinatie met de achtergrondgeluiden (zoals de vocals die halverwege beginnen). In het tweede deel van de break komt de melodie, een leuke variatie op het pianospel, voor het eerst naar voren. Ook dit stuk interesseert me wel, alhoewel ik een beetje het gevoel heb alsof de melodie niet ‘af’ is. 

De climax bouwt te veel voort op de break om het een anticlimax te noemen, maar het is toch ook niet wat ik had gehoopt na het horen van de break. De synth is heel ‘voorzichtig’, alsof deze er wel in moet, maar niet te veel aandacht op mag eisen. Met als resultaat dat ik het idee krijg dat ik naar een halve climax aan het luisteren ben. De impact van de kicks is wel heel minimaal, deels ook door de aanwezigheid van vele andere elementen, die elkaar in de weg lijken te zitten.
In de tweede climax komt de melodie uit het tweede deel van de break gelukkig wel terug. De galm van de kicks en de pitchkicks die hier gebruikt worden vind ik echter wel redelijk storend.
Ook bij deze track geldt dat de outro exact hetzelfde is als de mid-intro, zij het in omgekeerde volgorde. 

I Am Death is op zich geen slechte track, maar weet zich ook nauwelijks te onderscheiden. Juist de elementen die het een bijzonder nummer hadden kunnen maken (zoals de screeches in de intro en de break), komen nauwelijks of niet goed uitgewerkt terug in de belangrijkste delen. 6,0

8. Neko – Premonition 2.0
Een herkansing voor Neko! Na de teleurstelling van de eerste track, heeft hij nu een van zijn oudere tracks in een nieuw jasje gestoken.
Het begin is sterk. Al in de intro wordt een aardige sfeer neergezet, die in de break naar de mid goed wordt uitgebouwd. Nog voor de track echt begonnen is, ben ik al nieuwsgierig geworden.
De mid-intro klapt er na de break heel droogjes in. De kicks vind ik een stuk beter te pruimen dan in My Blade. Het is niet helemaal mijn smaak, maar ik kan niet ontkennen dat het hard is. Het gespeel met de toonhoogtes van de kicks in de verschillende delen is bovendien wel leuk gedaan en houdt de variatie in het verder vrij lege stuk. De wall of bass die de leegheid nog enigszins maskeert gaat wel ten koste van de kracht.

De break sluit goed aan op de vorige break, met hier juist verrassend veel achtergrondelementen. Ik ben geen groot fan van de vocals, die in dit stuk een belangrijke rol vertolken, maar ik vind ze ook niet storend. De melodie in de break in combinatie met de synth spreekt me meteen aan, het geeft me een beetje een oldschool gevoel. Dit stukje duurt echter niet langer dan 15 seconden, waarna het nog even onduidelijk is welke kant de track op zal gaan. Die onduidelijkheid wordt echter net zo snel ook weer weggenomen als lange screeches het einde van de break inluiden. 

De anticlimax gebruikt dezelfde ‘lagere’ kicks als de tweede mid. Eigenlijk is de anticlimax gewoon een kopie van de mid, maar dan uitgebreid met allerlei elementen zoals screeches. Ook hier geldt dus; de kicks zijn redelijk hard, maar niet echt iets voor mij. De break tussen de climaxen is aardig gedaan, met eerst de vocals die helpen afbouwen, om vervolgens weer op te bouwen richting een melodieuzere tweede climax. De melodie uit de vorige break komt hier weer naar voren, en vormt ook de basis voor de tweede climax. Nu ik hem in een climax hoor ben ik echter wat minder overtuigd van de melodie, er zit niet echt een herkenbaar patroon in. In de tweede climax zitten ook weer dezelfde kicks, die ik echter totaal niet vind passen bij de synth. 

De afbouw naar de climax verloopt ongeveer hetzelfde als de afbouw na de eerste climax. In de outro worden de vocals over de kicks geplaatst, waardoor het een keer niet simpelweg hetzelfde is als de intro. De outro is echter wel erg kort, zeker in vergelijking met de uitgebreide intro.

Premonition is een redelijk ‘inwisselbaar’ nummer en bovendien niet echt mijn smaak, maar de kicks zijn an sich niet slecht. 5,3

9. Point Blank – Demon
Point Blank is een Duits duo dat al jaren meedraait en vooral de laatste jaren naam aan het maken is in verschillende genres in de dance scene. Voor de meer experimentele nummers heeft het duo een thuishaven gevonden in Nutty Traxx.
Demon begint lekker oldschool met een serie distorted claps. De break die de mid-intro inleidt duurt vrij lang, maar zet wel een duistere sfeer neer. De mid-intro zelf is redelijk standaard, maar niet saai. De korte screeches geven de nodige drive mee. De kicks zijn droog, maar niet té. Het tweede deel van de mid-intro spreekt me meer aan; hier is de bass wat voller, waardoor de kicks beter tot hun recht komen en wat dieper lijken. Met de nadruk op ‘wat’, want ze zijn naar mijn smaak nog net iets te oppervlakkig. 

Ook in de break naar de climax wordt een duistere sfeer neergezet. De melodie heeft wel een hoog ‘al eens gehoord’-gehalte. Voornamelijk door de vele onderbrekingen van de synth heb ik wat moeite om mijn aandacht vast houden. 

De anticlimax heeft wel wat weg van de midintro, met korte screeches die ook hier voor enige drive zorgen. De kicks zijn hier echter aan de holle kant en lijken een flinke dosis bass te missen. Als mid-intro was dit stuk misschien nog ‘te gedogen’ geweest, maar voor een anticlimax zijn de kicks te slap. Misschien hadden de kicks uit de mid beter omgewisseld kunnen worden met de climax kicks? Het stuk met de korte onderbreking voor het nieuwe stukje anticlimax is wel leuk gedaan, het houdt de drive er goed in.
In de tweede climax komt de melodie uit de break wel terug. Hier lijken dezelfde kicks onder te zitten, maar hier is het minder storend, aangezien de kicks hier slechts ‘een onderdeel’ zijn in plaats van het hoofdelement. 

Opmerkelijk genoeg zitten in de outro weer dezelfde kicks als in de mid-intro. Sterker nog, het is precies hetzelfde stuk. En ook nu kom ik weer tot de conclusie dat deze kicks harder zijn dan de kicks die het belangrijkste stuk van de track moeten dragen. 

Er zit een behoorlijke drive in Demon, maar dit wordt vooral veroorzaakt door de korte tonen, en niet door de (climax) kicks. Het is geen track waarvan ik morgen nog kan herinneren hoe hij gaat. 5.7

10. Nutty T & Vigor – That Sound
De laatste track van het album is That Sound, een collab tussen Nutty T en Vigor.
De track begint met enkele (opmerkelijk hoge) claps, waar wat later ook een bass onder komt. We horen dan ook al iedere 4 beats een aanstekelijke serie korte noten, die de nodige drive meegeven. In de break wordt deze serie verder uitgebreid naar een volwaardig ritme, wat ook terugkomt in de mid, en in combinatie met de kicks een behoorlijke drive verzorgen. De kicks in mid-intro zijn hard, droog en clean. Alhoewel dit stukje nog niet heel bijzonder is of lang zal blijven hangen, luistert het fijn weg.

De break begint ook fijn. Het idee van ‘korten tonen’ komt ook hier weer terug, en houdt het tempo er toch redelijk in, ook al verloopt de break vrij langzaam. Er wordt weer een onheilspellende sfeer neergezet die naar meer smaakt. In het tweede deel van de break klinken de lange uithalen van de screeches best fijn, alhoewel het melodieus gezien geen originaliteitsprijs verdient. Tegen het eind van de break horen we wat voorzichtige en onregelmatige FX-kicks met een gigantische bass eronder, wat mij zeer benieuwd maakt naar de climax. Ook dit gedeelte draait voornamelijk om de korte tonen.

De climax zelf gaat hier ook mee door, waardoor ook dit deel energiek is. In het eerste deel wordt een variatie op de kick uit de mid-intro gebruikt, die hier ook prima bijpast. Het geheel gaat echter redelijk snel vervelen, maar direct na de 64 beats volgt een tweede gedeelte met dezelfde tonen, maar een totaal andere kick. Nou ja, kick.. Ik kan er weinig bass in ontdekken. Alhoewel de variatie wel even nodig was, is dit een grote teleurstelling in vergelijking met de vorige kick.

De outro bevat gelukkig weer dezelfde kicks als de mid-intro, waarbij de tweede-climax-kick alleen nog af en toe gebruikt wordt om kickrolls mee te vormen. Net als in de rest van de track voeren de korte tonen de boventoon; aan samenhang geen gebrek, maar het blijft allemaal niet echt hangen. In de outro zit ook nog een stuk zonder de korte tonen, waarin de kicks alle ruimte krijgen; hierin is mooi te horen hoe clean deze zijn.

The Sound is een aardige track met veel drive en sterke kicks, maar het cijfer wordt behoorlijk naar beneden gehaald door de kicks in het tweede gedeelte van de climax. Naast het feit dat ik er moeite mee heb om deze als kicks te bestempelen, vallen ze ook totaal in het niet bij de andere gebruikte kick. 6,2

Na deze review was er nog ruimte om een paar vragen te stellen aan Nutty T over het jubileum, het album en het label. 

First of all, Congratulations with your label's anniversary! How did you celebrate, besides the album?
Thanks!
The amount of support the label has received over the years has been great. I did a 10 Year special on the Underground Sessions Radio Show which went down pretty well, with some of the artists past and present doing some voice overs on the show

The selection of artists that helped with this album is quite diverse. There are some legendary producers, old friends and new talents. How did you set this up?
Well I wanted something that was special and which would reflect the artists talents as well as the dark rough sound we are known for.
The amount of talent on this album is unbelievable from Neko to Mindshockers, Sam Punk to Point Blank and more.

Which track of the album is your favourite?
Well I like them all for different reasons but I think my favourite track is my collab with Vigor 'That Sound', and also House Of Horrors which I loved producing. I'd say my other favourite would be CGK - Agony. The amount of talent this guy has and his original and unique take on his sound is brilliant, I am so proud to have him as an artist on the Nutty Traxx label.

NitramDJ won the Remix Contest that Nutty Traxx hosted for this album. What made his remix stand out above the others?
We had a load of entries, but the NitramDJ Remix just took the track to another level that gave it a unique touch which really caught my ear. I love it when you hear something new, fresh and exciting and I love to push newer talent and diverse, unique sounds.

What can we expect from Nutty Traxx in the future?
Well more of the darker rough sounds, also we have launched the new sub label NTraxx Black which will be focusing on the classic early Hardstyle sound full of gated kicks and reverse bass.
Here is the new facebook page - http://www.facebook.com/ntraxxblack

Anything else you want to say to Hardtraxx' visitors?
Keep a look out for many more releases from Nutty Traxx and it's sub labels and a big thank you to everyone that has shown us support over the last decade. We will continue to push new talent as well as that dark sound we are known for.
Again a massive thank you for all the support. Without you the fans, we could never accomplish what we have done. So I hope you continue to support the label and here is to another 10 years.

Koop Nutty Traxx - A Decade of Darkness: http://www.nuttytraxx.co.uk/shop/4586186247/nutty-traxx---decade-of-darkness-cd-album-limited-edition/10940820

Review door Bouke


Volg Hardtraxx op Twitter twitter.com/Hardtraxx en op Facebook: facebook.com/Hardtraxx

Bericht geplaatst op 11-02-2017 om 15:42 door The Venator | Translate:

Reacties (0)

Plaats reactie

Reageren



Registreer of login om te reageren.

Hier adverteren?

Hardtraxx op Facebook