Review: Frequencerz & Titan – Getting Off (Fusion 269)

Op 28 September 2015 kwam op Fusion Records een samenwerking uit tussen twee artiesten die al lange tijd bij het label zaten, maar desondanks nog nooit een collab hadden gedaan. Frequencerz staat tegenwoordig onder contract bij het nieuwe label Roughstate, en deze release is misschien wel een soort afscheidscadeautje van de heren aan het label waar ze groot zijn geworden. En dan is het natuurlijk leuk om dat samen te doen met een andere artiest die veel aan Fusion te danken heeft, namelijk Titan. Beide artiesten hebben al een aardige staat van dienst in de hardere kant van de hardstyle. De verwachtingen zullen dan ook hoog zijn; kan Getting Off hieraan voldoen?

YouTube Preview Image

Na de standaard intro begint de track met een korte break. Schreeuwerige (maar niet agressieve) vocals zijn hierin aanvankelijk het enige element, iets later wordt dit gedeelte ondersteund door een aardige onregelmatige serie drums met een aardige punch. Het begin van de daadwerkelijke midintro is dan ook een kleine teleurstelling, aangezien deze kicks veel minder impact lijken te hebben dan de ‘probeerseltjes’ in de break.

De tail van de kick is ook wat aan de lange kant, en voor de rest is dit gedeelte van de track erg standaard. De screeches, de kickpatronen en de vocals na iedere 16 beats; erg origineel is het niet te noemen. De korte screeches zorgen overigens wel voor een aardige drive. Tussen de twee midintro’s zit nog een korte break die weinig aan de track toevoegt. Wel fijn dat de vocals hier redelijk op de achtergrond worden gehouden, het is echt een ondersteunend element in plaats van een hoofdelement. De kicks in het tweede gedeelte van de midintro zijn wel heel erg vlak, en hebben nauwelijks impact, nog veel minder dan de kicks in het eerste deel. Niet echt logisch wat betreft opbouw. Ook buiten de kicks is het tweede deel van de midintro niet heel boeiend, opnieuw zijn de screeches en kickpatronen behoorlijk standaard.

De break daarentegen trekt eigenlijk al meteen vanaf het begin mijn aandacht, en weet die ook lange tijd vast te houden. Heerlijk subtiel painogepingel, en op de achtergrond de vocals die gaandeweg steeds duidelijker naar voren komen. De break bouwt echt goed op, niet te langzaam maar toch met oog voor de details, waarbij er ieder blokje weer een nieuw element wordt toegevoegd zonder de oude te verwijderen. Het pianospel blijft bijvoorbeeld de hele tijd op de achtergrond hoorbaar, totdat deze wordt ‘omgezet’ in een synth. De synth zelf is niet heel bijzonder, met lange uithalen die vooral proberen om je kippenvel te bezorgen, maar daardoor is er minder ruimte voor een echte melodie.

Eigenlijk het enige echte minpunt aan de break vind ik de moeizame overgang naar de climax. Na de ‘introductie’ van de synth volgt er een stuk waarin nog wat verder opgebouwd wordt, met de vocals en wat fx-jes. Daarna komt er echter een kort stuk (ingeluid door een schreeuwerige mannenstem) dat nauwelijks samenhangt met zowel de break als de climax zelf, het lijkt net alsof dat stuk er pas later tussen is gestopt en er nog snel wat vocals in zijn geplakt om het nog enigszins op de rest te laten lijken.

In de climax horen we dezelfde synth als in de break, maar hier worden de tonen gelukkig goed op elkaar aangesloten, waardoor het een sterke, samenhangende melodie wordt die een groot euforisch gevoel met zich meebrengt. Ik vind de kicks niet het sterkste punt van deze track, in de climax zitten weer (ongeveer) dezelfde kicks als in de mid, maar ze lijken nu wat minder goed afgesteld. Het vormt niet echt 1 mooi geheel, het lijkt een beetje alsof de kicks los onder de synth hangen.

Ondanks dat ik geen fan ben van pitchkicks, zal ik de track hier niet automatisch door de prullenbak in schoppen, de pitch is redelijk subtiel en evenredig met de verandering van de toonhoogtes. De break tussen de twee climaxen is kort, maar bevat wel weer dat ‘overbodige’ stukje dat ook al voorafging aan de eerste climax, wat in mijn ogen ook een beetje de drive eruit haalt. De tweede climax is zo goed als gelijk aan de eerste, maar aangezien de eerste climax voor mijn gevoel redelijk snel voorbij was, hoor je mij daar niet over klagen.

De outro is simpelweg gelijk aan de midintro, en nu er niet een break van anderhalve minuut tussen zit is wel duidelijk te horen dat deze nauwelijks aansluit op wat er in de climax allemaal gebeurt.

Conclusie
Al met al vind ik deze track wel boven de gemiddelde track uit 2015 uitstijgen. Het is jammer dat er voor mijn gevoel relatief weinig aandacht is besteed aan de intro (/outro) en de kicks, want dat had de plaat echt top kunnen maken. De break (of toch het grootste deel daarvan) en de climaxen klinken namelijk heerlijk, er zit veel euforie in, maar toch met een duister randje. En dat is best een verademing in een tijdperk waarin veel tracks zich beperken tot euforisch óf duister.

Oordeel: 7,0

Review door: Bouke



Volg Hardtraxx op Twitter twitter.com/Hardtraxx en op Facebook: facebook.com/Hardtraxx

Bericht geplaatst op 26-01-2016 om 22:00 door The Venator | Translate:

Reacties (0)

Plaats reactie

Reageren



Registreer of login om te reageren.

Hier adverteren?

Hardtraxx op Facebook